U nekoliko dijelova svijeta, vlasti su izdale neobične zabrane, koje su premda zvuče kao šala, zapravo odražavaju lokalne izazove vezane za prostor sahrane i zdravstvenu zaštitu. U italijanskom gradu Falciano del Massico, gradonačelnik je 2012. godine simbolično zabranio umiranje, a razlog tome je bio nedostatak prostora na groblju. Slična situacija dogodila se u francuskom mjestu Sarpourenx (Cerpiana) 2008. godine, gdje su vlasti donele istu odluku zbog istih problema.
U italijanskoj Selliji, mještanima je 2015. godine saopćeno da ne smiju obolijevati ni umirati, što je predstavljalo pokušaj da se podstaknu preventivni pregledi i poboljša zdravstvena zaštita, posebno među starijom populacijom.
S druge strane, zanimljiva su i historijska vjerska pravila vezana uz rađanje i umiranje. Na grčkom ostrvu Delos, ovo je bilo zabranjeno u antičko doba zbog svetog statusa ostrva, dok je slična tradicija postojala i na japanskom ostrvu Miyajima.
Poznat mit o zabranama smrti na norveškom arhipelagu Svalbard često se pogrešno interpretira. U Longyearbyenu, koji se često navodi kao mjesto gdje je zabranjeno umrijeti, ne postoje takve zvanične zabrane. Razlog za ovu zabludu leži u vječito smrznutom tlu koje otežava razgradnju tijela, što dovodi do toga da se klasične sahrane obavljaju van arhipelaga.
Iako zvuče kao apsurdne, ove zabrane odražavaju stvarne probleme s kojima se zajednice suočavaju, kao i historijska vjerovanja koja su prerasla u zanimljive mitove.
Bosanski.info
